19 - Τήξη των παγοκαλυμμάτων
✏️ Αυτή η εξήγηση δεν είναι ακόμη διαθέσιμη στη γλώσσα σου, μπορείς να συμπληρώσεις αυτήν τη φόρμα Google για να υποβάλεις τη μετάφρασή σου.
Τα στρώματα πάγου, γνωστά και ως παγοκαλύμματα, είναι εκτεταμένες μάζες πάγου που καλύπτουν επιφάνειες μεγαλύτερες από 50.000 km². Οι εικόνες αυτές απεικονίζουν τις μεταβολές στη μάζα των στρωμάτων πάγου, δηλαδή τις περιοχές όπου παρατηρείται αύξηση ή απώλεια πάγου.
Τα περιγράμματα εκφράζουν τις μεταβολές αυτές σε εκατοστά ισοδύναμου νερού ανά έτος (cm νερού/έτος), όπως υπολογίζονται μέσω βαρυμετρικών μετρήσεων. Οι περιοχές αύξησης μάζας —κυρίως λόγω ενισχυμένων χιονοπτώσεων— αποδίδονται με μπλε χρώμα, ενώ οι περιοχές απώλειας μάζας, όπου οι παγετώνες ρέουν ταχύτερα προς τον ωκεανό, εμφανίζονται με κόκκινο χρώμα.
Το πάχος των στρωμάτων πάγου μπορεί να φτάσει τα 3.000 μέτρα, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία τους για τη στάθμη της θάλασσας και το παγκόσμιο κλιματικό σύστημα.
[1]: https://www.ipcc.ch/site/assets/uploads/2018/02/AR5_WGII_glossary_FR.pdf // https://fr.wikipedia.org/wiki/Inlandsis_ [2]: AR6 WG1 TS.2.5 σελ. 94 (σελ. 77) // AR5 WG1 Σχήμα 4.13 σελ. 363 (σελ. 347) // AR5 WG1 Σχήμα 4.14 σελ. 364 (σελ. 348)_
1Cause
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας στη συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στους ωκεανούς (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια προκαλεί θέρμανση των επιμέρους διαμερισμάτων, αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους και, στην περίπτωση των πάγων, οδηγώντας σε τήξη. Και τα δύο μεγάλα παγοκαλύμματα, της Γροιλανδίας και της Ανταρκτικής, παρουσιάζουν απώλειες μάζας.
Στην Ανταρκτική, ωστόσο, η εικόνα είναι ανομοιογενής: το δυτικό τμήμα χάνει μάζα με ταχείς ρυθμούς, ενώ το ανατολικό τμήμα εμφανίζει πολύ περιορισμένη ή και μη ανιχνεύσιμη τήξη. Ο βαθμός στον οποίο η ανθρώπινη δραστηριότητα ευθύνεται για την τήξη της Ανταρκτικής παραμένει αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) AR6 WG1 TS2.5 (τήξη πάγου) σελ. 59 (σελ. 93) σελ. 45 (σελ. 77) // AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (δ): ενεργειακό ισοζύγιο AR6 WG1 Σχήμα TS.11: τήξη πάγου AR6 WG1 Σχήμα 9.16: τήξη πάγου σελ. 58 σελ. 43 (σελ. 75) σελ. 1272 (σελ. 1255)
1Consequence
Από το 1900, η μέση στάθμη της θάλασσας έχει αυξηθεί κατά περίπου 20 cm. Κατά την περίοδο 1971–2018, περίπου το 50,4% αυτής της ανόδου οφειλόταν στη θερμική διαστολή των ωκεανών, που αποτελεί τον κυρίαρχο παράγοντα.
Το λιώσιμο των παγετώνων ήταν ο δεύτερος σημαντικότερος συντελεστής, με συμβολή 22,2%, ενώ ακολούθησαν η απώλεια μάζας της Γροιλανδίας (12,6%) και της Ανταρκτικής (7,1%).
Παρότι οι παγετώνες συμβάλλουν αισθητά στη σημερινή άνοδο της στάθμης της θάλασσας, η πλήρης τήξη τους θα οδηγούσε σε αύξηση μόλις περίπου 0,3 m. Αντίθετα, τα μεγάλα παγοκαλύμματα διαθέτουν πολύ μεγαλύτερο δυναμικό ανόδου: η πλήρης απώλεια της Γροιλανδίας θα μπορούσε να αυξήσει τη στάθμη της θάλασσας κατά περίπου 7 m, ενώ της Ανταρκτικής έως και 58 m.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 Πλαίσιο TS.4 σελ. 45 // AR6 WG1 Κεφάλαιο 9.1, Σχήμα 1: Συμβολή στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας σελ. 1308 (σελ. 1291) // AR6 WG1 Πλαίσιο TS.4, Σχήμα 1: Σενάρια ανόδου της στάθμης της θάλασσας σελ. 46 (σελ. 78)
1Other possible cause
Είναι πολύ τεχνικό, αλλά για να είμαστε ακριβείς, το μπλε τμήμα του γραφήματος στον χάρτη 19 που αφορά την Ανταρκτική αντιπροσωπεύει μια αύξηση μάζας λόγω της αυξημένης βροχόπτωσης. Τα κόκκινα τμήματα αντιπροσωπεύουν μια απώλεια μάζας. Συνολικά, η Ανταρκτική χάνει μάζα.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS.2.5 σελ. 94 (σελ. 77) // AR6 WG2 Σχήμα 4.2: Διάγραμμα κύκλου νερού σελ. 577 (σελ. 565)