14 - Ενεργειακό ισοζύγιο
✏️ Αυτή η εξήγηση δεν είναι ακόμη διαθέσιμη στη γλώσσα σου, μπορείς να συμπληρώσεις αυτήν τη φόρμα Google για να υποβάλεις τη μετάφρασή σου.
Στο γράφημα, μπορούμε να δούμε διάφορα χρώματα που αντιπροσωπεύουν, από πάνω προς τα κάτω:
- Σε ανοιχτό μπλε, το ανώτερο στρώμα του ωκεανού, μεταξύ 0 και 700m.
- Σε σκούρο μπλε, το κατώτερο στρώμα του ωκεανού, μεταξύ 700m και 2000m.
- Σε πολύ σκούρο μπλε, το κατώτερο στρώμα του ωκεανού, κάτω από 2000m.
- Σε γκρι, οι διάφοροι πάγοι. Σε πορτοκαλί, τα εδάφη (εκτός από τις πάγους).
- Σε μωβ, η ατμόσφαιρα.
Η διακεκομμένη γραμμή αντιπροσωπεύει απλά το σύνολο.
Η κάθετη κλίμακα είναι σε Ζέττα Τζάουλ (10^21 τζάουλ)[1].
AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (e) (εξαναγκασμός) σ58 ↩︎
1Cause
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας σε συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στους ωκεανούς (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια θερμαίνει τα επιμέρους διαμερίσματα, αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους και, στην περίπτωση των πάγων, οδηγώντας σε τήξη. Το κείμενο στο πίσω μέρος της κάρτας 14 αποσαφηνίζει πλήρως αυτή τη διαδικασία, χωρίς να αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.
Για τον λόγο αυτό, εφόσον επιδιώκεται μια απλοποιημένη εκδοχή του παιχνιδιού ή του εργαστηρίου, οι δύο κάρτες θα πρέπει να αφαιρούνται ταυτόχρονα, ώστε να διατηρείται η συνοχή της αφήγησης.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) σελ. 59 (σελ. 93) // AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (δ): ενεργειακό ισοζύγιο σελ. 58
5Consequences
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας σε συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στον ωκεανό (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια προκαλεί θέρμανση των αντίστοιχων διαμερισμάτων. Στην περίπτωση των πάγων, η θέρμανση αυτή οδηγεί σε τήξη, με αποτέλεσμα τη γενικευμένη απώλεια μάζας που παρατηρείται σήμερα σε σχεδόν όλους τους παγετώνες του πλανήτη.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) σελ. 59 (σελ. 93) // AR6 WG1 TS2.5 (τήξη παγετώνων) σελ. 44 (σελ. 76) // AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (δ): ενεργειακό ισοζύγιο σελ. 58 // AR6 WG1 Σχήμα 9.21: τήξη παγετώνων σελ. 1294 (σελ. 1277)
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας σε συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στον ωκεανό (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια προκαλεί θέρμανση των αντίστοιχων διαμερισμάτων. Στην περίπτωση των πάγων, η θέρμανση αυτή οδηγεί σε τήξη, με αποτέλεσμα τη γενικευμένη απώλεια μάζας που παρατηρείται σήμερα σε σχεδόν όλους τους παγετώνες του πλανήτη.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) σελ. 59 (σελ. 93) // AR6 WG1 TS2.5 (τήξη παγετώνων) σελ. 44 (σελ. 76) // AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (δ): ενεργειακό ισοζύγιο σελ. 58 // AR6 WG1 Σχήμα 9.21: τήξη παγετώνων σελ. 1294 (σελ. 1277)
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας σε συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στους ωκεανούς (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια προκαλεί θέρμανση των επιμέρους διαμερισμάτων, αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους και, στην περίπτωση των πάγων, οδηγώντας σε τήξη. Ο θαλάσσιος πάγος της Αρκτικής έχει υποστεί σημαντική μείωση τόσο στην έκταση όσο και στο πάχος του και βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδό του των τελευταίων 1.000 ετών.
Αντίθετα, ο θαλάσσιος πάγος της Ανταρκτικής δεν παρουσιάζει έως τώρα σαφή και μόνιμη τάση τήξης, αλλά χαρακτηρίζεται από υψηλή διακύμανση, γεγονός που αντανακλά τη διαφορετική δυναμική του νότιου πολικού συστήματος.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) σελ. 59 (σελ. 93) // AR6 WG1 TS2.5 (τήξη παγετώνων) σελ. 44 (σελ. 76) // AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (δ): ενεργειακό ισοζύγιο σελ. 58 // AR6 WG1 Σχήμα 9.13: Αρκτικός θαλάσσιος πάγος σελ. 1265 (σελ. 1248)
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας στη συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στους ωκεανούς (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια προκαλεί θέρμανση των επιμέρους διαμερισμάτων, αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους και, στην περίπτωση των πάγων, οδηγώντας σε τήξη. Και τα δύο μεγάλα παγοκαλύμματα, της Γροιλανδίας και της Ανταρκτικής, παρουσιάζουν απώλειες μάζας.
Στην Ανταρκτική, ωστόσο, η εικόνα είναι ανομοιογενής: το δυτικό τμήμα χάνει μάζα με ταχείς ρυθμούς, ενώ το ανατολικό τμήμα εμφανίζει πολύ περιορισμένη ή και μη ανιχνεύσιμη τήξη. Ο βαθμός στον οποίο η ανθρώπινη δραστηριότητα ευθύνεται για την τήξη της Ανταρκτικής παραμένει αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) AR6 WG1 TS2.5 (τήξη πάγου) σελ. 59 (σελ. 93) σελ. 45 (σελ. 77) // AR6 WG1 Σχήμα TS.13 (δ): ενεργειακό ισοζύγιο AR6 WG1 Σχήμα TS.11: τήξη πάγου AR6 WG1 Σχήμα 9.16: τήξη πάγου σελ. 58 σελ. 43 (σελ. 75) σελ. 1272 (σελ. 1255)
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας στη συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στους ωκεανούς (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια θερμαίνει τα αντίστοιχα διαμερίσματα, αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους και, στην περίπτωση των πάγων, οδηγώντας σε τήξη. Ως αποτέλεσμα, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία επιφάνειας (GMST) είχε αυξηθεί κατά 1,09°C το 2019 σε σύγκριση με την προβιομηχανική περίοδο 1850–1900.
Η αύξηση αυτή δεν είναι ομοιόμορφη: η μέση θερμοκρασία της επιφάνειας των ωκεανών (νερό) έχει αυξηθεί κατά 0,88°C, ενώ στην ξηρά (αέρας) η αύξηση φτάνει τους 1,59°C, υπογραμμίζοντας τη μεγαλύτερη ευαισθησία των ηπειρωτικών περιοχών στη θέρμανση.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 TS3.1 (ενεργειακό ισοζύγιο) σελ.59 (σελ.93) // AR6 WG1 Πλαίσιο Διατομής TS.1 (ωκεανός + στεριά) σελ.29 (σελ.60) // AR6 WG1 Πλαίσιο Διατομής TS.1, Σχήμα 1 (γ): θερμοκρασία σελ.29 (σελ.61) // AR6 WG1 Σχήμα 2.11 (γ) σελ.333 (σελ.316)
1Other possible consequence
Το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ασκεί θετική ακτινοβολική επίδραση, οδηγώντας στη συσσώρευση πλεονάζουσας ενέργειας στο κλιματικό σύστημα της Γης. Η ενέργεια αυτή κατανέμεται κυρίως στους ωκεανούς (93%), αλλά και στη βλάστηση (5%), στους πάγους (3%) και στην ατμόσφαιρα (1%).
Η απορροφούμενη ενέργεια θερμαίνει τα επιμέρους διαμερίσματα, αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους και, στην περίπτωση των πάγων, προκαλώντας τήξη. Η θερμοκρασία του μόνιμα παγωμένου εδάφους (permafrost) έχει επίσης αυξηθεί και, σε ορισμένες περιοχές, παρατηρείται απόψυξη, η οποία οδηγεί στην απελευθέρωση διοξειδίου του άνθρακα (CO₂) και μεθανίου (CH₄), ενισχύοντας περαιτέρω το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Στο πλαίσιο αυτό, μπορεί να γίνει άμεση σύνδεση μεταξύ των σελίδων 21 και 41, καθώς αποτυπώνουν διαφορετικές όψεις του ίδιου μηχανισμού ανατροφοδότησης.
ΠΗΓΕΣ: AR6 WG1 Πλαίσιο 5.1 σελ. 745 (σελ. 728) // AR6 WG1 Σχήμα 5.29 (ανατροφοδότηση) σελ. 755 (σελ. 738)
1Wrong cause
Ο στόχος εδώ δεν είναι να αμφισβητηθεί η ύπαρξη σχέσης αιτίου–αποτελέσματος μεταξύ των δύο καρτών, αλλά να επισημανθεί ο κίνδυνος σύγχυσής τους. Η κάρτα "Φυσικές Δεξαμενές Άνθρακα" δείχνει πού κατανέμεται ο άνθρακας, ενώ η κάρτα "Ενεργειακό Ισοζύγιο" απεικονίζει πού καταλήγει η πλεονάζουσα ενέργεια στη Γη.
Οι δύο έννοιες είναι μεν παρόμοιες —και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για ζητήματα κατανομής—, αλλά δεν αφορούν το ίδιο αντικείμενο: από τη μία πλευρά έχουμε τον άνθρακα, από την άλλη την ενέργεια. Η σύγχυση εντείνεται από το γεγονός ότι τόσο η ατμόσφαιρα όσο και ο ωκεανός εμφανίζονται και στις δύο αναπαραστάσεις, παρότι ο ρόλος τους διαφέρει σε κάθε περίπτωση.